Vandaag stond de Grand Canyon op het programma. Na een klein uurtje rijden kwamen we aan in het park. Het park zelf is groen en redelijk plat. Het plaatsje waar we doorheen rijden in toeristisch maar het is er zeker geen gekkenhuis. we rijden zover mogelijk het park in om zoveel mogelijk mensen te mijden. En dat is meer dan gelukt! de auto kunnen we makkelijk kwijt en lopen naar de rand van de Canyon. En dan opeens is het daar! Werkelijk overweldigend! Het is groots, het is mooi en met de prachtige wolken aan de lucht wordt het alleen maar beter. Je kan er over boeken over lezen, films over kijken maar het is echt onbeschrijfelijk om het in het echt te zien. We rijden langs de Canyon en stoppen een aantal keer voor wat foto's en een broodje. Overigens zijn alle foto's van mijn iPone en krijgen jullie het echte werk pas bij aankomst te zien. Bij de derde of vierde stop besluiten we een trail te volgen richting de de bodem van de Canyon. Er is voor ieder wat wils. Tochten van twee tot wel twaalf uur. Na een tijdje besluit Masja terug te gaan, het is te warm en met de wave in het vooruitzicht is overbelasting voor de knie niet zo verantwoord. We weten tenslotte allemaal wat er in de Dolomieten is gebeurd! Ik en Bodhy gan verder. Het pad wordt steiler, de temperatuur gaat verder omhoog en uiteindelijk besluit ook Bodhy terug te gaan. Dertien jaar en alleen in de Canyon, lekker verantwoord! Ik ga nog even verder met de afdaling. Ik heb mijn zinnen gezet op een rotsformatie in de diepte en wie weet kom ik nog wel een Nederlander tegen die er met zijn auto in is gereden. Eenmaal aangekomen moet ik natuurlijk ook weer terug. En dan blijkt al snel waarom Bodhy en Masja eerder zijn gestopt. Terug gaat echt recht om hoog en het zweet gutst van mijn voorhoofd. Uiteindelijk kom ook ik weer boven en we springen in de airco op wielen.

We rijden het park uit richting Page. Het is een reis van ongeveer twee uur maar dat is helemaal geen straf. Het is alsof je uren lang door het decor van Lord of the Rings rijd. Prachtige bergen in alle kleuren, rotsen tot aan de horizon en na elke boch duikt de Canyon weer op in een andere vorm. Bodhy en ik stoppen regelmatig en proberen via onverharde wegen de colorado river te spotten. Uiteindelijk wordt ons geduld en inzet beloond. Net voor Page is er de Horse Shoe Mountain. Een stuk in de Canyon waar de rivier een bocht maakt in de vorm van een hoefijzer. we moeter er, in zo'n 35 graden, wel een stuk voor lopen. Het is mul zand en dat maakt het alleen maar zwaarder. het deed met een heel klein beetje denken aan de heuvel in Noorwijk op een snikhete dag. Maar zoals ik al zei: de beloning was daar. Misschien niet mooier dan de Grand Canyon maar zeker zo bijzonder. de rivier is prachtig groen en kolkt op een diepte van honderden meters. Wederom staan er een handje vol mensen en kunnen we dus lekker onze gang gaan. Overigens staat er nergens een waarschuwingboord of iets van een hek. Je kan daar, maar ook in de Grand Canyon, je letterlijk te pletter vallen. Na al dit moois rijden we naar ons volgende Motel. Wederom van alle gemakken voorzien zodat we goed voorbereid aan de Wave van morgen beginnen.