Wildkamperen zoals het hoort. Dus niet zoals afgelopen zomer 'met je gerse broers' in een weiland tussen twee wegen in op een nat grasveld 'wilde' krekels en wormen verstoren met je veel te felle LED verlichting. Nee, midden in de 'middle of knowwhere' (Google earth: Lodgeville Seqouia Park) waar je je moet wassen in de ijskoude waterval en waar de eekhoorns letterlijk het kaas van je brood eten. Het is hier fantastisch!

Gisteren rond de middag hebben we onze bestemming bereikt (lees: gevonden). Want we zitten ditmaal écht ver van de bewoonde wereld. De laatste Rangers die ons wezen op de must van een volle tank en alle gevaren in het bos zijn al ver achter ons. De tent staat binnen een paar minuten en ons 'kamp' is klaar voor wat actie. Als eerste bergen we onze spullen op in een Bear Locker. Een metalen kluis waar alles met een luchtje (brood, eieren, tandpasta, bodylotion, koelvloeistof, water, wijn etc.) in moet doen. Doe je dat niet dan heb je er 's nachts ongetwijfeld een paar ongewenste gasten bij. Na de autorit van gisteren is Bodhy toe aan wat verzet. Als vanouds gaan we de waterval op om, na een klein uurtje klimmen, even te stoppen bij een soort van natuurlijke Thermo 2000. Een prachtig gebied waar het water aan alle kanten door de rotsen klettert. Natuurlijke spa's en bubbelbaden in overvloed. Bodhy laat zich als eerste verwennen door het koude water. Terug naar de tent sprokkelen we hout voor het kampvuur. Het tweede deel van de middag staat in het teken van de Sherman Tree, met zijn 11 meter breed en .... hoog, de grootste boom ter wereld. Hij staat in een woud vol Sequoia bomen. De één net even groter dan de ander maar allemaal even reusachtig.

Terug bij de tent besluiten we te gaan eten. Te veel spaghetti in een te klein pannetje. Even dreigt een onweerswolk het feest te verstoren maar na een kwartiertje druppelen klaart het gelukkig weer op (een nacht in de auto met je hoofd op het stuur is toch een stuk minder romantisch). Na het eten gaan Bodhy en ik nog eenmaal de waterval op en besluiten ter plekke, in onze onderbroek, nogmaals een duik te nemen. Steenkoud, maar beter dan de beste douche! Langzaam wordt het donker en we gaan terug naar de tent want Masja geniet weliswaar van haar luisterboek op m'n iPod maar is stiekem 'poepie' bang, zeker als de nacht invalt. Halverwege staan we oog in oog met het eerste hert. Het beest staat wat te grazen maar heeft ons wel gezien maar is zeker niet bang. Doen wij een stapje naar voren dan doet hij, het hert heeft tenslotte een gewei, zijn kop even omhoog. Dit ritueel herhaalt zich een paar keer totdat wij op op een paar meter van het beest staan. Heel bijzonder!

Bodhy is chef kampvuur en begint aan zijn favoriete bezigheid. Het is ondertussen goed donker aan het worden en de eekhoorns komen steeds dichter bij. Op een gegeven moment, na een bezoek aan het toilet (een gat in de grond) schijnt onze zaklantaarn recht in de ogen van een hert. Op nog geen vijf meter van de tent wandelt het beest voorbij alsof wij er niet zijn om vervolgens op een metertje of tien achter een boomstam te gaan liggen. Om beurten gaan we met de zaklantaarn even kijken. We komen tot zo'n drie meter maar dan gaan we terug. Het hert heeft de hele avond naar ons liggen kijken. En terecht, we hebben tenslotte ook het mooiste kampvuur van de hele wereld!