Eindelijk
Vanochtend om negen uur gaan we nog één keer de waterval op. En dit maal lopen we helemaal tot het eind. Het is een trail van een paar uur en eindigt aan de voet van een enorme rotspunt waar de waterval vanaf spuit. Na een pittige klim komen we boven en was het zweten zeker waard. Een prachtige plons water klettert van de rotsen en stroomt via een natuurlijke glijbaan in een klein maar ijskoud badje. In tegenstelling tot wat andere hikers nemen wij wel een duik. Na de afkoeling zetten we de terugweg in. Halverwege de tocht naar beneden zijn ze daar dan eindelijk; mama beer en haar kleintje. Op de waterval waar Bodhy en ik twee uurtjes geleden nog liepen lopen nu deze twee schattige beesten. Althans, zo zien ze er uit. We zien als eerste het kleintje lopen en Masja begint al redelijk te zweten. Plots verschijnt mama beer en Masja vliegt als een raket weg. Bodhy en ik laten ons natuurlijk niet zo snel intimideren door die hamsters met overgewicht. We bekijken het schouwspel van dichtbij. Na een hoop 'bloed zweet en tranen' komt ook Masja weer bij ons staan en schiet een hoeveelheid platen.
Reacties
Reacties
wat een schitterende ervaring.
Ik zou er graag bij willen zijn.
dat het allemaal zo mooi zou zijn had ik niet verwacht,
telkens denk je dat het mooiste al geweest is.
prachtige keuze geweest die amerika reis gr. ria
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}