Zondagochtend even voor zes. Ik wordt wakker van een harde 'go away'. Ik kijk uit het raampje van onze tenst/cabin en daar is hij weer; de grote zwarte beer. Hij lijkt in de verte niet op die van eergisteren, Hij is zwart, dik en veel groter. Op nog geen 10 meter loopt hij uiterst relax over het pad richting onze tent. Hij snuffelt wat aan onze bear locker op zoek naar wat lekkers. Masja is ondertussen ook wakker en kijkt trillend als een rietje recht in zijn ogen. Het tentzeil is nu nog het enige tussen ons en de beer. Bodhy blijft slapen en mompelt iets van 'boeien die beer'. Gisteren wist hij nog - weddend om een miljoen - dat hier nooit een beer zou komen. Ik ben dus toch nog een rijk man! Niet veel later is het halve kamp wakker en gaat achter de beer aan. Beetje jammer maar weg is weg.

Veel meer spannends valt er over Yosemite niet te melden. Het is een prachtig gebied met watervallen van honderden meters maar voor ons is het een kleine tegenvaller. We zijn natuurlijk enorm verwend de afgelopen weken maar het is hier naar ons idee gewoon te druk. De tent/cabin is heel leuk en slaapt prima maar er staan er te veel. Het is een soort van asielzoekerscentrum vol met Chinezen en Japanners. Yosemite is een vallei ontstaan door een gletsjer met aan beide kanten enorme steile rotspartijen. Het zijn de wereld grootste en steilste rotswanden. De weg er naar toe is ook de hoogst gelegen weg in Amerika (gisteren gereden). Resumé: mooi maar te toeristisch.

We gaan zo pakken en rijden naar Bodie. Het uitgestorven dorpje in een uitgestorven gebied. Met name dat uitgestorven kan ik nu al naar uitkijken en van genieten.

(op de weg naar de Yosemite Lodge om dit verhaal te plaatsen kom ik een derde beer tegen)