Zomaar een vrijdag in de vs.

Vandaag een beetje een rustdag. We slapen wat uit en doen alles op ons gemakje. Masja en Ik zijn er als eerste uit. Bodhy ligt nog lekker te slapen. We halen koffie en nemen de komende de dag door. Al snel hebben we het over de volgende vakantie. En we zijn er snel uit: een paar weken door New York touren, Brooklyn, manhattan, de bronx en natuurlijk een paar dagen naar de hampton's. Alweer een heerlijk vooruitzicht. Na de ochtend besluiten we toch wat te gaan doen. Even een Canyon in de buurt bezoeken. Het is een uurtje het binnenland in en we beginnen al aardig aan de woestijnwegen te wennen. Het wordt een kleine tocht van een paar uur door een waterval waar nog een heel klein beetje water inzit. Wederom mooi maar je bent snel gewend (lees: verwend). Bij thuiskomst slingert Bodhy MSN aan om met Milou te chatten. Van de week zat zij tot 5 uur in de ochtend met Bodhy te beppen. Masja en ik nemen een duik en rusten wat uit. Hierna begint het weer te kriebelen en gaan we toch even bij Bryce Canyon kijken. Bodhy blijft bij de tent. Bij aankomst in het park blijkt het halve park in de brand te staan en dat op tien minuten van de tent. Scarry!! Door het vuur lopen er overal herten. Wel een stuk of twintig. Maar hangt er ook een enorme wolk boven het park. Geen foto's dus. Morgen gaan we een nieuwe poging wagen. Na het park besluiten we te gaan BBQ'en. We hebben weinig spullen maar het lukt ons toch om een wereld diner te fixen. Met name het vlees is het aller lekkerste vlees wat ik ooit heb gegeten. Kunnen ze in de Johannahoeve nog veel van leren. Volgens mij liep het beest vanochtend nog in de weide. we gaan douchen en dan volgt het standaard ritueel.

p.s. foto's volgen later. Hier in hillybilly land is de verbinding wat traag.

Lopen op de zon!

De wekker ging om half zes in de ochtend. Na het ontbijt zijn we naar de Wave gereden. Het eerste half uur over een geasfalteerde weg daarna veranderde hij langzaam in iets van een ruiterpad. Schuddend en stuiterend kwamen we na een klein uurtje aan op de parking. Na het controleren van ons materiaal, een sanitaire stop en het invullen van het logboek (zodat ze weten wie er loopt en wie er niet terugkeert) zijn we vol goede moed vertrokken. Het is rond een uur of acht. Het eerste stuk gaat door een droge waterval en daarna worden het een soort van duinen. Je moet je voorstellen dat er totaal geen pijlen andere soort van aanwijzingen zijn. Daarbij is het geheel voor eigen risico en als je verdwaalt en dan zoeken ze je in principe niet. Althans, niet direct. En verdwalen doe je snel. Na een half uur waren we spoor echt even kwijt. Gelukkig hebben we kaarten en beschrijvingen ten over en waren we al weer snel op koers. De eerste rode bergen verschijnen en het wordt al mooier en mooier. Het begint al echt op een rode planeet te lijken. Ik kan het wel weer allemaal beschrijven maar foto's zeggen meer dan mijn woorden. Na bijna twee uur komen we dan uiteindelijk aan in de wave, het is er werkelijk adembenemend mooi. Bodhy zijn we alweer kwijt want foto's maken is natuurlijk saai. Hij kiest zijn eigen pad. Af en toe zie ik 'm op een top verschijnen of langs randen klimmen. Als een echte pro loopt hij op zeven rotsen tegelijk! Masja schiet een miljoen megabyte aan beelden en ik ben zoals gewoonlijk de pakezel. We hebben namelijk 12 liter water meegenomen, zes bananen, gedroogde bessen, candybars, appels, etc. Doe daar de camera en toebehoren bij en dan komen we al gauw op zo'n 8 kilo de man verdeeld over drie rugzakken. Maar het is al snel duidelijk dat ik die regelmatig allemaal mag sjouwen. Na ruim een uur besluiten we aan de terug reis te beginnen. Het is nog voor twaalven en de temperatuur is nog enigszins dragelijk. Al voelt het wel als honderd graden. Na een aantal kilometers komen we een ranger tegen. Ik in mijn vloeiend Amerikaans vraag als eerste of hij ook ijs heeft en vervolgens of hij weet hoe warm het is. De beste man had geen ijs maar wel een thermometer bij zich. Het is er dan al ruim vijftig graden. Godzijdank zijn we vroeg begonnen want op de terug reis komende we nog wel een enkele reiziger tegen maar die kunnen ze waarschijnlijk morgen van de rotsen af schrapen. De rest van de terugreis is echt heel zwaar. Op één-of-andere manier valt het laatste stuk echt tegen en er is nergens schaduw. Masja loopt te vloeken, ik ben bijna misselijk van de hitte en alleen de pro rent nog vrolijk over de rotsen als een soort van bok. Misschien moet het wel Bodhy Bodoni Bok worden! Na een kleine twee uur in de brandende hitte zien we de auto weer. Airco op duizend en weg uit die woestijn. We moeten naar Cannonville maar tante poes (Tom Tom voor de beginners) stuurt ons over een onverharde weg. Daar passen we voor en gaan onze eigen weg, Na dat hij regelmatig zei om te keren en een reistijd van vier uur aangaf is 'ze' het handschoenenkasje ingegaan. Voor straf! De weg is wederom een plaatje, geen hond te bekennen en alleen maar prachtige vergezichten. Als we de camping naderen blijkt de berg bij ons in de buurt in de fik te staan. Hopen dat dat maar goed gaat. De tent staat in no time, we eten wat, het kampvuur gaat aan en de drank komt op tafel. Het was een mooie dag. Op naar de volgende.

Mooi, Mooier, Mooist!

Vandaag stond de Grand Canyon op het programma. Na een klein uurtje rijden kwamen we aan in het park. Het park zelf is groen en redelijk plat. Het plaatsje waar we doorheen rijden in toeristisch maar het is er zeker geen gekkenhuis. we rijden zover mogelijk het park in om zoveel mogelijk mensen te mijden. En dat is meer dan gelukt! de auto kunnen we makkelijk kwijt en lopen naar de rand van de Canyon. En dan opeens is het daar! Werkelijk overweldigend! Het is groots, het is mooi en met de prachtige wolken aan de lucht wordt het alleen maar beter. Je kan er over boeken over lezen, films over kijken maar het is echt onbeschrijfelijk om het in het echt te zien. We rijden langs de Canyon en stoppen een aantal keer voor wat foto's en een broodje. Overigens zijn alle foto's van mijn iPone en krijgen jullie het echte werk pas bij aankomst te zien. Bij de derde of vierde stop besluiten we een trail te volgen richting de de bodem van de Canyon. Er is voor ieder wat wils. Tochten van twee tot wel twaalf uur. Na een tijdje besluit Masja terug te gaan, het is te warm en met de wave in het vooruitzicht is overbelasting voor de knie niet zo verantwoord. We weten tenslotte allemaal wat er in de Dolomieten is gebeurd! Ik en Bodhy gan verder. Het pad wordt steiler, de temperatuur gaat verder omhoog en uiteindelijk besluit ook Bodhy terug te gaan. Dertien jaar en alleen in de Canyon, lekker verantwoord! Ik ga nog even verder met de afdaling. Ik heb mijn zinnen gezet op een rotsformatie in de diepte en wie weet kom ik nog wel een Nederlander tegen die er met zijn auto in is gereden. Eenmaal aangekomen moet ik natuurlijk ook weer terug. En dan blijkt al snel waarom Bodhy en Masja eerder zijn gestopt. Terug gaat echt recht om hoog en het zweet gutst van mijn voorhoofd. Uiteindelijk kom ook ik weer boven en we springen in de airco op wielen.

We rijden het park uit richting Page. Het is een reis van ongeveer twee uur maar dat is helemaal geen straf. Het is alsof je uren lang door het decor van Lord of the Rings rijd. Prachtige bergen in alle kleuren, rotsen tot aan de horizon en na elke boch duikt de Canyon weer op in een andere vorm. Bodhy en ik stoppen regelmatig en proberen via onverharde wegen de colorado river te spotten. Uiteindelijk wordt ons geduld en inzet beloond. Net voor Page is er de Horse Shoe Mountain. Een stuk in de Canyon waar de rivier een bocht maakt in de vorm van een hoefijzer. we moeter er, in zo'n 35 graden, wel een stuk voor lopen. Het is mul zand en dat maakt het alleen maar zwaarder. het deed met een heel klein beetje denken aan de heuvel in Noorwijk op een snikhete dag. Maar zoals ik al zei: de beloning was daar. Misschien niet mooier dan de Grand Canyon maar zeker zo bijzonder. de rivier is prachtig groen en kolkt op een diepte van honderden meters. Wederom staan er een handje vol mensen en kunnen we dus lekker onze gang gaan. Overigens staat er nergens een waarschuwingboord of iets van een hek. Je kan daar, maar ook in de Grand Canyon, je letterlijk te pletter vallen. Na al dit moois rijden we naar ons volgende Motel. Wederom van alle gemakken voorzien zodat we goed voorbereid aan de Wave van morgen beginnen.

Lang leve de creditcrisis!

Om maar direct met de spreekwoordelijke deur in huis te vallen: er is hier helemaal niemand. We zijn vandaag door de Grand Canyon gereden, Lake Powell en Horse Shoe Mountain maar de wegen zijn verlaten en op de scenic views staat een enkele auto of camper. Waar het aan ligt weet ik niet maar ons bevalt het prima.

Fee!

Woensdagochtend 7.30 uur. We zijn net wakker geworden door de wekker. Zowaar een hele nacht geslapen! Gisteren zijn we als eerste langs Slide Rock een waterval opgelopen. Niet al te ver want het water scheen een bacterie te bevatten. Hierna zijn we richting Flagstaaf gereden en hebben we een indianenreservaat bezocht. Een tocht in de Walnut Canyon wat recht naar beneden ging en dus ook weer recht omhoog. Goed voor de kuitjes en de eerste training voor onze mega tocht van overmorgen in de Wave. Flagstaff is een leuk 'redneck' dorpje met hippies en indianen. We zijn er gisteren heel chique bij één van de weinige restaurantjes wezen eten voor 58 dollar. Valt nog mee als je bedenkt dat die rovers er 18% fee opgooien en je dus 75 dollar kan aftikken. Die gasten zijn hier gek op fee. Maar het eten was echt heel lekker en het bier perfect. Heeft iets weg van Texelsbier. We gaan zo even douchen en onze patserbak weer pakken voor de trip nar de Grand Canyon om vervolgens door te rijden naar Page. Vanavond dus veel meer verhalen!

Mijn eigen Lonely Planet

Het is nu dinsdagochtend rond vier uur. Ik kan al een tijdje niet meer slapen. We gingen wel op tijd naar bed maar waarschijnlijk zit ik nog een beetje in mijn jetleg. Het kan natuurlijk ook de angst voor beren zijn maar dat vertel ik tegen niemand! Om een uur of drie was ik ook al wakker om even te plassen en om de oordopjes van Masja te zoeken. Maar dat was helemaal geen straf. Op het stromende water van de rivier na kon je een speld horen vallen. Het was volle maan dus niet echt donker en al keek je omhoog door de enorme bomen zag je een pikzwarte hemel met wel een honderdtachtigduizendtriljoenhonderd sterren. Ik heb nog nooit zo'n zwarte nacht met zoveel sterren gezien. Heel, heel, heel mooi!

Het is werkelijk weer een wonderlijk mooi stukje aarde waar we vannacht hebben geslapen. Naast het ugraden van de auto (handig voor al je koffers en shit), een koelbox van 12 dollar (vullen met bevroren flesjes water met daarover het eten en drinken en als laatste een zak ijs en je hebt de hele dag gekoeld voedsel), de Tom Tom van Ivo (kun je heerlijk van de natuur genieten en zit je niet te stressen (lees: ruzie maken) over welke kant we op moeten), is een echte Masja onmisbaar en het allerbelangrijkste op een reis als deze. Een Tom Tom, personal gids en indiaan in één! (het is nu net een georganiseerde groepsreis alleen is hij niet georganiseerd en moet je de groep wegdenken).

Dacht ik na 13 jaar alle watervallen van Europa te hebben beklommen er nu wel van af te zijn moest ik gisterenavond weer met Bodhy mee in het donker de rotsen op. Waarschijnlijk kan ik de aankomende jaren alle watervallen van Amerika af!Een ding scheelt, hij vliegt werkelijk van rots naar rots. Daar waar ik nog even twijfel hoor ik een cynisch lachje van Bodhy als hij mij voorbij springt. Of 'papa' wordt een dagje ouder of ik heb Bodhy in al die jaren perfect opgeleid. Ikzelf houd het op het laatste!

Jullie begrijpen dat mijn twee andere avonturiers nog lekker liggen te meuren. De één nog harder dan de ander! Mochten ze ooit nog wakker worden dan staat de eerste echte hike op het plan. Een tocht van een aantal uren na een natuurlijke glijbaan in steenrode rotsen. Het heet iets van 'Sliderock' maar dat weet ik niet zeker. Zoals ik al zei mijn eigen 'Lonely Planet' ligt nog lekker te slapen lapen.

Land van de Indianen

De reis naar Sedona is prima verlopen. Onderweg kom je de meeste mooie uitzichten tegen. Het is alsof je continue door puzzels rijd! Net buiten Palm springs begint de woestijn echt. Prachtige toendra's in de kleuren rood, geel en bruin. En alles wat daar tussen zit. En enorme cactussen complementeren (moeilijk woord voor Marco) het plaatje richting Phoenix. Na Phoenix beginnen we aan het laatste stuk van de trip. Ondertussen zijn de cactussen vervangen voor struiken en beginnen er langzaam bomen te groeien. Daarnaast zien we de eerste roodoranje bergen verschijnen. We naderen sadona!

Sadona is een ietwat toeristisch dorpje met veel souvenir winkeltjes en foute restaurantjes. Tante poes - zo hebben we de Tom Tom ondertussen genoemd - stuurt ons door het dorp naar de meest leuke camping. De camping is niet groot maar ligt aan een klein watervalletje. Perfect om te beklimmen en een kampvuur te bouwen. Bodhy krijgt de smaak te pakken en begint als een ervaren indiaan de tent op te zetten. Masja duikt in haar boek en ik klap, heel romantisch, mijn laptop open. Het is een heel contrast met gisteren maar zeker zo leuk. De temperatuur is goed gedaald, de wijn gaat open en Bodhy stuurt de vlammen tot aan de hemel.

Warm, warmer, warmst!

Zondagavond 20.30 uur. we zijn vanochtend vroeg vertrokken en waren dan ook al om 9.00 uur in Palm Springs.Palm Springs is een soort van Cote da d'azur maar dan midden in de woestijn. Dus veel palmbomen, golfbanen, dikke auto's en heel veel mensen op leeftijd (lees: fossielen). Maar het mag de pret niet drukken. Het hotel is nog mooier dan die van gisteren en voorzien van alle - na een jaar hard werken- verdiende gemakken zoals een zwembad en een bubbelbad voor de deur, heerlijke bedden, een koelkast, tv, kluis, magnetron, douche en bad en zo kan ik nog wel even door gaan. Dat zwembad wordt voor Bodhy wat lastig want die heeft zijn zwembroek in het vorige hotel laten liggen. Hij heeft namelijk de vreemde gewoonte om met zwembroek te gaan slapen en deze tijdens de nacht uit te doen. Dus die broek ligt nog ergens tussen de dekens. nu kun je natuurlijk in je boxer of voetbalbroekje gaan zwemmen maar dat is zóóóóóóóóóó 2008! Een vent van bijna dertien gaat óf goed het water in óf hij gaat gewoon niet. Maar het blijft een lekker jong!

Maar goed, omdat we al zo vroeg in Palm Springs waren besloten we direct door te rijden naar Joshua Tree National Park.Na een uurtje rijden reden we het park in. Het is er werkelijk schitterend en er is geen hond te zien. In een gebied zo groot als de gemeente Utrecht zijn we zo'n twintig auto's tegen gekomen. Heerlijk! Halverwege het Park zijn we uitgestapt voor onze eerste hike.Een kleine tocht richting een Barker dam die natuurlijk geen water meer in zich had want de temperatuur was inmiddels opgelopen tot zo'n 45 graden in de schaduw. Het is echt onmogelijk iets te doen met deze hitte. We zijn op onze kleine tocht nog wel wat woestijn hamsters, eekhoorns en jackrabbits tegen gekomen. We zitten nu in de 'gekoelde' kamer een wijntje te drinken. Morgen staat een lange tocht naar Sedona op de agenda met misschien een tussenstop bij een indianenreservaat. Hier slapen we voor het eerst in een tent dus grote kans dat mijn volgende verhaal minder positief is! Welterusten! :-)